ท่ามกลางม่านหมอกขาว ลมหนาวเหน็บยะเยือกพัดผ่านเวียนวนเสมือนเดินวิ่งอยู่ในสถานที่คุ้นเคยและผูกพันมานาน ภูผาน้ำแข็งตั้งตระหง่านฝ่าลมพายุอย่างมั่นคงและทานทนผ่านเวลาแสนยาวนาน

                จนวันที่ลมอุ่นพลัดหลงเข้ามาสัมผัสไหล่เขาอันเยือกเย็น พัดผ่านขึ้นไปจนถึงยอดเขาอันไหวเปราะ แล้ววนกลับลงมายังหน้าผาสูงชัน

                ความอุ่นทำให้บางส่วนของภูผาน้ำแข็งนั้นปริจนเกือบแยกตัวออกจากกัน

                แต่มันรู้ตัวดีว่าหากทิ้งตัวลงมหาสมุทรอันเวิ้งว้างให้ล่องลายตามสายลมอุ่นนั้นไป จะไม่มีวันกลับเป็นภูผาอันแข็งแกร่งได้ดังเดิม ต้องกลายเป็นกระแสน้ำเย็นไหลตามสายลมอุ่นเรื่อยไป

                สถานการณ์เหล่านั้นเป็นไปตามธรรมชาติ เมื่อก้อนน้ำแข็งตัดสินใจทุ่มตัวลงท้องน้ำ สิ้นเสียงน้ำแตกกระจาย เป็นเวลาเดียวกับที่ลมอุ่นกลับพัดหวนกลายเป็นลมเย็น

                ก้อนน้ำแข็งได้แต่หลอมละลายตัวเอง เพื่อหวังว่าตนจะได้พบกับความอบอุ่นของสายลมอีกครั้ง แม้ว่าไม่มีใครจดจำมันได้ว่าสายน้ำที่ไหลนั้นเคยเป็นภูผาอันคงมั่นและคงทน

หายไปเลยนะคู๊ณณณณณ

Wed 24 Jan 2007 11:52 [5]

บางทีผมก็คิดว่า น้ำแข็งมันอ่อนแอเหลือเกิน แต่ว่าพอมันอยู่ในที่ของมัน น้ำแข็งอาจเข้มแข็งกว่าก้อนหินซะอีก

Jokeboraan    Tue 16 Jan 2007 12:42 [4]

peaey na witnie good article keep on writing kah. Cheers

peaey    Mon 8 Jan 2007 9:30 [3]

อยากอ่านอีก..

Sat 16 Dec 2006 0:17 [2]

สายลมอุ่นที่โบกกระทบไหล่เขาภูผาน้ำแข็งนั่น คงเป็นการแวะทักทายตามกาลเวลาที่เหมาะสม รอยยิ้มละมุลของสายลมอุ่นคงพอจะคลายความยะเยือกทมึนของภูผาน้ำแข็งตระการนั่น จนในที่สุดกลับหลอมละลาย.. เป็นการสิ้นการทักทายบทเดิม .. แล้ววันหนึ่ง.. ทั้งสายลมอุ่นและภูผาน้ำแข็ง ก็กลับมาพบกันเช่นดังเดิม..ทุกคราไป

Tue 12 Dec 2006 11:13 [1]