ท่ามกลางม่านหมอกขาว ลมหนาวเหน็บยะเยือกพัดผ่านเวียนวนเสมือนเดินวิ่งอยู่ในสถานที่คุ้นเคยและผูกพันมานาน ภูผาน้ำแข็งตั้งตระหง่านฝ่าลมพายุอย่างมั่นคงและทานทนผ่านเวลาแสนยาวนาน

                จนวันที่ลมอุ่นพลัดหลงเข้ามาสัมผัสไหล่เขาอันเยือกเย็น พัดผ่านขึ้นไปจนถึงยอดเขาอันไหวเปราะ แล้ววนกลับลงมายังหน้าผาสูงชัน

                ความอุ่นทำให้บางส่วนของภูผาน้ำแข็งนั้นปริจนเกือบแยกตัวออกจากกัน

                แต่มันรู้ตัวดีว่าหากทิ้งตัวลงมหาสมุทรอันเวิ้งว้างให้ล่องลายตามสายลมอุ่นนั้นไป จะไม่มีวันกลับเป็นภูผาอันแข็งแกร่งได้ดังเดิม ต้องกลายเป็นกระแสน้ำเย็นไหลตามสายลมอุ่นเรื่อยไป

                สถานการณ์เหล่านั้นเป็นไปตามธรรมชาติ เมื่อก้อนน้ำแข็งตัดสินใจทุ่มตัวลงท้องน้ำ สิ้นเสียงน้ำแตกกระจาย เป็นเวลาเดียวกับที่ลมอุ่นกลับพัดหวนกลายเป็นลมเย็น

                ก้อนน้ำแข็งได้แต่หลอมละลายตัวเอง เพื่อหวังว่าตนจะได้พบกับความอบอุ่นของสายลมอีกครั้ง แม้ว่าไม่มีใครจดจำมันได้ว่าสายน้ำที่ไหลนั้นเคยเป็นภูผาอันคงมั่นและคงทน