เพราะกลางคืนนั้นแสนเหน็บหนาว ลมเย็นยะเยือกทำให้ร่างกายสั่นสะท้าน จนทำให้คิดถึงอ้อมกอดของใครบางคน แต่ในเมื่อเราจำเป็นต้องสู้ความหนาวด้วยตัวคนเดียวอาจะทำให้เราย่อท้อ และยอมแพ้มัน

หวังว่า อีกไม่นานคงเช้า อีกไม่นานก็วันใหม่ ดวงจันทร์และดวงดาวนั้นเป็นพยานได้

ท้องฟ้าจะเริ่มคลายจากความมืดดำ สีครามเข้มเข้าแทนที่ อุณหภูมิรอบกายยังคงเดิม แต่แสงจากดวงอาทิตย์เริ่มโผล่พ้นขอบฟ้า ฉายให้เห็นก้อนเมฆจับกันเป็นกลุ่มก้อน คล้ายว่ากอดกันเพื่อคลายความหนาวของค่ำคืน ไออุ่นจากอากาศรอบกายเข้าปะทะผิวอันบอบบางที่เย็นเหยียบให้อุ่นขึ้น

เช้าแล้วความเหน็บหนาวหายไปโดยสิ้นเชิง แต่ยังคงหวนคะนึงถึงอ้อมกอดออดอุ่นนั้นอยู่

แต่จงจำไว้ว่า เมื่อความมืดมิดมาปิดแผ่นฟ้า ยังต้องต่อสู้กับความหนาวเหน็บอย่างเดียวดายเช่นเดิมจนกว่าจะได้เจอใครสักคนที่พร้อมจะให้ไอที่แสนอุ่นแม้ในยามค่ำคืน