วัตถุหน้าตาอัปลักษณ์วิ่งวนและเคว้งคว้างกลางอวกาศ อัปลักษณ์อย่างนี้คงไม่มีใครต้องการ

                เวลาผ่านไปนาน นานเสียยิ่งกว่านาน มันยังวิ่งวนเวียนอยู่เหมือนเดิม และยังเป็นที่น่ารังเกียจเหมือนเดิม แต่แล้ววันหนึ่งมันวิ่งออกนอกเส้นทาง และพุ่งตรงไปยังดาวสีน้ำเงินดวงหนึ่ง แต่กลับมีเกราะที่มองไม่เห็นขวางมันเอาไว้ ไฟลุกโชนไปทั่วทั้งตัว ผิวที่ขรุขระและอัปลักษณ์เริ่มกร่อนและเกลี้ยงเกลา

“สวัสดี! ดาวสีน้ำเงิน” แสงวาบเป็นเส้นบนท้องฟ้านั้นเป็นคำบอกทักทาย

                โลกเปิดหลุมกว้างรับแทนคำพูดว่า “ยินดีต้อนรับ อุกาบาตน้อย”

                จากเกราะที่มองไม่เห็น ทะลุกลุ่มเมฆสู่พื้นดินที่ก้นหลุม มันผ่านวันเวลา กระแสลม แสงดาว แสงจันทร์ แสงอาทิตย์ สายฝน ก้อนหิน ก้อนดิน และเม็ดทราย สิ่งมีชีวิตและไม่มีชีวิตทั้งหลาย ทำให้มันรู้ว่าดาวสีน้ำเงินแท้จริงแล้วใครๆ เรียกกันว่า 'โลก' อุกาบาตรน้อยเพิ่งรู้เมื่อมันกลายเป็นก้อนกรวดไปแล้ว คงอีกนานแสนนานกว่ามันจะสนิทกัน