ผมยังอยู่ ไม่ได้หายไปไหน เพียงแต่ผมอยากเริ่มเขียนเรื่องสั้นขนาดมาตรฐานบ้างแล้ว ตลอดการเขียนทั้งหมด 61 เรื่องสั้นขนาดสั้นมากที่ผมเขียนในเวบไดอะรี่นี้ มันทำให้ผมตระหนักว่าแม้แต่สิ่งที่เล็กน้อยที่สุด ซึ่งผมไม่จำเป็นต้องรู้ว่ามันมีตัวตนอยู่บนโลกด้วยซ้ำ และมันไม่ได้มีความสำคัญต่อการใช้ชีวิตของผมเลยแม้แต่น้อย ถ้าลองได้ทำความเข้าใจมัน ลอยไหลไปตามกระแสชีวิตของมัน มันจะพาผมไปในที่ที่ผมไม่เคยพบเคยเห็น  

เรื่อง 61 เรื่องที่ผมได้เขียนขึ้นนี้ ล้วนมาจากสิ่งที่อยู่รอบตัวผมทั้งสิ้น ผมเดินผ่านมันไป จ้องมองมันอย่างสงสัย แล้วมันก็เล่าเรื่องราวต่าง ๆ ให้ผมฟัง และผมเงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจ  ผมก็แค่จดบันทึกเรื่องราวเหล่านั้นมา ถ้าหากว่าเรื่องใดเรื่องหนึ่งสามารถดลใจให้ ใครบังเกิดความคิดดี ๆ ขึ้นมาก็ขอมอบความดีความชอบให้กับสิ่ง ๆ นั้นก็แล้วกัน

ความตั้งใจของผมนั้นจะทำให้ 61 เรื่องนี้กลายเป็นรอยน้ำหมึกที่ประทับลงบนกระดาษ ซ้อนกันเป็นปึก และร้อยเย็บกันเป็นเล่ม

ฉะนั้นคราวนี้จึงอยากขอเวลานอกไดอะรี่เพื่อให้ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นจริง

รักคุณเสมอไม่ทิ้งกันหรอก

memento